De liefde voor theater en live-entertainment ontstaat zelden plotseling. Bij Robin van der Elst begon die al op jonge leeftijd, gevoed door televisie, familie-uitjes en een sterke fascinatie voor werelden waarin fantasie de hoofdrol speelt. Wat ooit begon als kinderspel in de woonkamer, groeide uit tot een professionele carrière binnen musea, pretparken en thematisch theater.
Een waardevol begin
De basis voor zijn ambitie werd al vroeg gelegd. Als kind was Robin gefascineerd door televisieprogramma’s als die van Studio 100 en Ernst & Bobbie. Hij keek niet alleen, hij leefde écht mee met wat hij zag. Liveoptredens van deze makers maakten diepe indruk op hem.
Thuis werden die ervaringen vol plezier nagespeeld: verkleedpartijen, playbackoptredens en zelfbedachte shows tijdens verjaardagen in de woonkamer. Het waren speelse momenten, maar ze raakten aan iets groters: het plezier van verhalen vertellen en mensen meenemen in een andere werkelijkheid.
Ook de jaarlijkse bezoeken aan de Efteling speelden daarin een grote rol. Niet zozeer de attracties zelf, maar vooral de sfeer. De muziek, de aankleding en het gevoel dat er een wereld bestond waarin alles klopte. Het prikkelde zijn fantasie en bleek later een terugkerend thema te worden in Robins werk.
Een belangrijke herinnering is zijn allereerste musicalbezoek. Op zevenjarige leeftijd zag hij The Sound of Music in het Circustheater in Scheveningen. Robin was overweldigd door de grootte van de zaal en het live spel van de acteurs. Hij besefte dat verhalen niet alleen bekeken, maar ook beleefd konden worden.
School en ervaring
Op de middelbare school werd theater al snel een vast onderdeel van zijn leven. Hij zat in de musicalklas en werkte ieder jaar mee aan een productie die meerdere keren werd opgevoerd in een regionaal theater. Daarnaast volgde hij acteerlessen op een lokale theaterschool. Ondanks zijn passie koos hij niet meteen voor een theateropleiding.
“In mijn beleving moest je voor een theateropleiding ook aanleg hebben voor zang en dans,” vertelt Robin. “Daar had ik nog geen ervaring in, dus koos ik voor toerisme en recreatie.”
Achteraf bleek die gedachte niet volledig te kloppen. Je hoeft namelijk niet perfect te kunnen zingen of dansen om een goede acteur te zijn.
Het ontbreken van een officiële theateropleiding maakte audities soms lastiger, maar dwong hem ook om scherp te zijn en zich in de praktijk te bewijzen. Veel van wat hij nu kan, leerde hij simpelweg door het te doen.
Inmiddels is zijn droom werkelijkheid geworden en werkt hij onder andere als acteur bij de Efteling. Ook in andere themaparken en musea, zoals Toverland en het Spoorwegmuseum, speelt hij de sterren van de hemel. Deze werkplekken passen perfect bij hem, want hier zit het publiek niet stil op een stoel. Soms lopen bezoekers letterlijk door het verhaal heen. Ze reageren, doen mee of veroorzaken onverwachte wendingen, waardoor elke speelbeurt anders is.
De rollen die Robin speelt zijn vaak uitgesproken: chaotisch, emotioneel en met snelle schakelingen. Ze verschillen sterk van zijn eigen, rustigere persoonlijkheid.
“Ik hou ervan als karakters een komisch randje hebben, maar wel met veel sympathie,” vertelt hij. “Ik heb jarenlang een slechterik gespeeld in Slagharen en probeerde hem altijd zo te spelen dat hij toch sympathiek bleef. Zodat je erom kunt lachen.”
Livepubliek zorgt regelmatig voor onverwachte momenten. Bezoekers kunnen zich ineens met het verhaal bemoeien of kinderen doen nét iets te enthousiast mee.
“Ik probeer alles te bekijken vanuit de denkwereld van het personage dat ik speel. Je moet echt iemand anders zijn en je daar volledig in verliezen. Als dat lukt, gaat alles veel makkelijker.”
Ook bij emotionele scènes haalt hij inspiratie uit persoonlijke ervaringen. “Zo blijf je echt in het moment, zelfs als je een scène voor de twintigste keer speelt.
“Alles wat de fantasie prikkelt bij bezoekers vind ik geweldig en ontzettend belangrijk. Je hebt je fantasie je hele leven nodig om jong van geest te blijven.”
Onzekerheid en uitsluiting
Ondanks al het plezier kent de sector ook een schaduwzijde. Werk is vaak tijdelijk, contracten lopen af en audities leiden vaker tot afwijzing dan tot succes. Zekerheid is zelden vanzelfsprekend. Dat vraagt om doorzettingsvermogen, flexibiliteit en een dikke huid.
Voor acteurs zonder officiële theateropleiding kan dat extra voelbaar zijn. Soms lijkt het alsof je bij voorbaat al op achterstand staat, of minder serieus wordt genomen. Robin heeft momenten gekend waarop hij zich buitengesloten voelde of twijfelde aan zijn eigen kunnen. Afwijzingen kwamen soms hard binnen, zeker wanneer je alles hebt gegeven.
Toch ziet hij die onzekerheid niet alleen als een obstakel, maar ook als een realiteit van het vak.
“Ook al mag ik werken tussen blije gasten en doe ik wat ik altijd al heb gedroomd, er zitten altijd mindere dagen tussen,” zegt hij. “Dat kan komen door een vervelende ervaring met een gast, een auditie die nergens op uitloopt of een privésituatie.” Tegelijkertijd kan het werk ook een vorm van afleiding zijn. Zodra hij in een rol stapt, verdwijnen zorgen even naar de achtergrond en is er ruimte voor spel, verbeelding en contact met het publiek
Voetstappen in het heden
Naast het spelen houdt Robin zich de laatste jaren steeds meer bezig met werk achter de schermen. Hij werkt mee aan producties, schrijft mee aan concepten en ontwikkelt parkshows. De combinatie van maken en spelen helpt hem beter begrijpen wat werkt bij publiek en waarom.
Wat hij bezoekers vooral gunt, is simpel: plezier. Niet alles hoeft een boodschap te hebben. Soms is het genoeg om te lachen, te kijken en even te geloven in een verhaal.
“Het lijkt me fantastisch als de fantasie van bezoekers blijft prikkelen. Dat je echt gelooft dat er een bakker in de Efteling woont die zich de hele dag gek maakt om zijn buurjongens. Dat er een niet-sprekende piccolo dag in, dag uit in een chique hotel werkt. Dat er ieder jaar een oude man met een lange baard met een boot vol cadeaus ons land binnenvaart.”
Het gaat hem om beleving, en om het gevoel dat bezoekers nog dagen met zich meedragen.
“Blijf openstaan voor die heerlijke, fantasievolle sprookjes en verhalen en ga erin mee. Het brengt mensen samen en creëert warme herinneringen die je nooit meer vergeet. Net als wanneer het sneeuwt: de wereld staat even stil, iedereen is buiten en vergeet het dagelijkse leven. Dat doet theater ook. Het stimuleert de fantasie. En dat is één van de mooiste dingen die we als mens hebben.”
“En als ik mag eindigen met een quote van één van mijn jeugdidolen:”
‘Koester je fantasie, de bron van alle magie.’
— Pardoes de Tovernar