Na gesprekken met Nyron Wau (trainer VVV O21) en Levi van Dijk (oud-speler van Willem II) heb ik twee verschillende perspectieven gekregen op het buitensluiten van een jeugdspeler. Met deze informatie zijn we achter meerdere overeenkomsten en verschillen gekomen over hoe zulke beslissingen worden ervaren.
De mentale kant
Beide verhalen komen grotendeels overeen. Zowel trainer als speler weten dat het een grote mentale klap is om dit soort nieuws te moeten vertellen of ontvangen. Toch heeft de speler er vaak meer last van dan de trainer. Dat komt doordat de speler zijn droom kwijtraakt, terwijl de trainer zijn baan na zo’n beslissing gewoon behoudt.
De druk
Ook bij dit onderwerp zie je veel overeenkomsten. Beiden weten hoeveel druk er bij het jeugdvoetbal komt kijken en wat ze van die druk vinden. Ze geven aan dat de prestatiedruk er wel is, maar niet zo hoog dat spelers daardoor automatisch afvallen. Wel werkt deze druk anders voor de trainer dan voor de speler. De trainer legt de prestatiedruk op, terwijl de speler die ontvangt. Daardoor ervaart de speler de druk vaak zwaarder.
Plezier in het spel
Bij dit onderwerp lopen de verhalen iets uiteen. Bij Levi zie je dat hij door een gebrek aan zelfvertrouwen voetbal soms niet meer leuk vindt. Bij de trainer ligt de focus vooral op dat spelers hun plezier verliezen door de druk die een proforganisatie oplegt. Ook vertelt Levi dat zijn motivatie afnam toen hij in een lager elftal terechtkwam, iets wat de trainer in zijn verhaal herkent.
Conclusie
Zo zie je dat, aan welke kant van het verhaal je ook staat, het vaak op hetzelfde neerkomt: de druk is er, maar niet per se te hoog. Wel raken spelers na zo’n beslissing vaak hun plezier, zelfvertrouwen en motivatie kwijt. Daarnaast is duidelijk dat dit soort beslissingen ontzettend zwaar zijn voor jongens op deze leeftijd. Ze worden buitengesloten van iets waar ze jarenlang naartoe hebben gewerkt, raken voetbalvrienden kwijt en kunnen mentaal nog jarenlang last houden van wat er is gebeurd.