In dit interview spreekt Barbara Moerland openhartig over haar leven binnen een mantelzorggezin. Haar stiefzoon Xander Verwater is 25 jaar oud en heeft het syndroom van Sturge-Weber, een zeldzame neurologische aandoening die grote invloed heeft op zijn dagelijks functioneren én op dat van het gezin.
Wanneer haar wordt gevraagd hoe zij in deze situatie terechtkwam, vertelt ze dat ze niet alleen in een relatie stapte, maar ook in een bestaande zorgwereld. “Ik wist dat er zorg nodig was, maar pas toen ik er middenin stond, begreep ik wat dat echt betekent,” zegt ze. In het begin was het zoeken naar haar plek, naar wat ze kon doen zonder over grenzen heen te gaan. Ze voelde onzekerheid over hoeveel ze mocht helpen en hoe ze tegelijk een eigen leven kon behouden.
Ondersteunen waar nodig
Tijdens het interview beschrijft Barbara haar rol als ondersteunend, maar sterk betrokken. Ze helpt waar nodig, biedt rust en structuur en is iemand op wie de familie kan terugvallen. Ze vertelt dat het vaak de kleine momenten zijn die haar motiveren. “Als hij naar me glimlacht of mijn aanwezigheid herkent, voel ik dat al mijn inzet zin heeft,” zegt ze. Tegelijkertijd geeft ze eerlijk toe dat ze haar eigen grenzen moest leren bewaken. “Je wilt altijd helpen, maar je moet ook overeind blijven. Anders raak je jezelf kwijt,” legt ze uit.
Op de vraag wat ze het meest uitdagend vindt, noemt ze de voortdurende verantwoordelijkheid. Mantelzorg stopt nooit, zelfs niet op momenten waarop je zelf wilt ontspannen of sociale afspraken hebt. Ze vertelt dat het soms zwaar voelt om altijd alert te moeten zijn, zelfs als het rustig lijkt. Ze haalt een moment aan waarop de vader haar een hele dag alleen met Xander liet. “Je wilt er natuurlijk altijd zijn voor je vriend en voor je stiefzoon, maar een hele dag alleen met een jongen als hij is gewoon heel zwaar. Toen heb ik wel aangegeven dat dit niet zo kan,” vertelt ze.
Buitengesloten
Daarnaast spreekt Barbara tijdens het interview over een gevoel van buitensluiting. Ze merkt dat haar leven anders is dan dat van leeftijdsgenoten. “Vrienden gaan spontaan iets doen of plannen een weekend weg. Voor mij is dat niet vanzelfsprekend,” zegt ze. Ook ervaart ze dat mensen vaak niet begrijpen wat mantelzorg inhoudt. “Soms lijkt het alsof mensen denken dat je overdrijft, terwijl ze geen idee hebben wat er allemaal bij komt kijken.” Dat onbegrip kan eenzaam voelen, vooral omdat mantelzorg veel van je vraagt, maar weinig zichtbaar is voor de buitenwereld.
Als het gesprek gaat over hoe de maatschappij naar mantelzorg kijkt, merkt ze op dat veel mensen niet zien wat er achter de schermen gebeurt. “Het is geen dagtaak, het is een manier van leven,” zegt ze. Ze hoopt dat dit interview meer begrip creëert voor iedereen die dagelijks zorgt voor een naaste en laat zien dat mantelzorgers emotioneel en fysiek veel dragen, vaak zonder erkenning.
Kleine gebaren
Verder vertelt ze over de samenwerking met de moeder van haar stiefzoon. Ze beschrijft deze als open en respectvol, maar ook uitdagend. “We hebben verschillende manieren van aanpakken en soms botsen die. Dan moeten we goed overleggen en elkaar de ruimte geven,” legt ze uit. Ondanks de verschillen voelt ze zich dankbaar dat ze samen kunnen zorgen voor een veilige en liefdevolle omgeving voor Xander.
Ze sluit het interview af met een boodschap voor andere mantelzorgers: “Het hoeft niet perfect te zijn. Je doet wat je kunt, op jouw manier. Het belangrijkste is dat je er bent en dat je aandacht geeft. Die kleine gebaren maken uiteindelijk het grootste verschil.”