Soms voelt het alsof je er niet helemaal bij hoort. Alsof anderen altijd net iets meer aandacht krijgen dan jij. Dat je altijd een stapje terug doet, terwijl je hart ook gezien wil worden. Ik sprak zes studenten tussen de 15 en 25 jaar. In een interview vertelde ieder van hen over het gevoel van buitengesloten te zijn. De verhalen die ze deelde waren eerlijk en herkenbaar.
Het verschil in studie
“Ik voelde me altijd een beetje minder belangrijk, omdat mijn broer op de universiteit zit,” zegt een student. “Mijn ouders gaan eerder naar een open dag voor mijn zus, dan voor mij,” zegt de ander. Het verschil in school of studie kan zwaar wegen. Het lijkt alsof het succes van de ander groter telt dan jouw inzet. Je doet je best, maar toch lijkt het nooit genoeg. Het blijft knagen en diep vanbinnen voel je je verslagen.
Soms voelt het alsof ouders onbewust iemand in het gezin meer mogen. “Mijn broer is het eerste kind, dat is toch speciaal,” vertelt een andere student. “Ik weet dat ze van me houden, maar hij krijgt altijd net dat beetje meer.” Het kan voelen alsof je er niet bij hoort.
“Ik ben altijd de persoon die alleen loopt”
“Ik ben er gewoon”
“Soms val je er net tussendoor”
De studenten zeggen het alsof het normaal is om dit te voelen. De woorden ze vertellen klinken misschien simpel, maar het laat ook zien hoe pijnlijk het kan zijn om je minder belangrijk te voelen. “Ik ben er aan gewend geraakt,” zegt een student zachtjes met een kriebel in zijn keel.
De een meer dan de ander
Er zijn broers en zussen die meer vrijheid krijgen of vaker hun zin doen. “Soms heb ik het idee dat mijn broertje overal mee wegkomt,” vertelt een student. Het zijn juist de kleine dingen dat zich op stapelen. Het kan je zelfvertrouwen raken, waardoor je je minder belangrijk voelt, ook al weet je dat dat niet zo is. Het voelt alsof iedereen net iets meer mag dan jij, terwijl je hart hetzelfde wil: gezien en gewaardeerd worden.
Vriendschap
Het gevoel stopt niet bij thuis, het is ook in het buitenleven. Bij je vrienden kan het ook terugkomen. “Als je met zijn drieën loopt, is er altijd één persoon die achter blijft en dat ben ik meestal. Het voelt als of ik een derde wiel ben,” vertelt een student.
Maar het zit hem niet alleen daarin, “soms krijgen de anderen meer aandacht.” Het brengt je terug naar de basisschool, toen je als laatste werd gekozen bij gym. Of als niemand naar je toe kwam om samen te werken in een duo, omdat iedereen al een had een partner had. Het is klein, maar toch kan het je onzeker maken. Veel studenten die ik sprak herkende dit gevoel. “Ik zit er een beetje tussenin.” Maar soms sta je niet in het midden, maar ernaast. En soms moet je wachten tot je gezien wordt.
Het gesprek met de zes studenten was emotioneel. Hun woorden waren herkenbaar, eerlijk en kwetsbaar. Het laat zien: buitengesloten voelen gebeurt overal. Thuis, bij vrienden, soms zonder dat iemand het doorheeft. Maar erkennen dat je dit voelt, het hebben over wat je nodig hebt, dat kan het verschil maken. Door erover te praten maak je anderen bewust over je gevoelens. Want iedereen verdient het om zich gezien en belangrijk te voelen.